Busa, ang tanang bahandi ug kalipayan sa kalibutan dili gyod makatagbaw sa kasingkasing sa tawo. Kinsa man ang makahatag sa tanan niyang tinguha? Ang Dios ra. “Paglipay diha sa Ginoo, ug ihatag Niya kanimo ang mga gipangayo sa imong kasingkasing” — Psalms. Ang kasingkasing sa tawo kanunay nangita og kalipay. Makabaton siya og bahandi, kalipay, dungog—apan dili gihapon siya kontento, kay kini mga may katapusan lamang, samtang siya gilalang alang sa walay katapusang kaayohan. Apan kon mangita siya sa Dios ug maghiusa Kaniya, makita dayon ang katagbawan—ang tanan niyang tinguha mapuno.
Sa tanang panahon nga si Augustine of Hippo nagpuyo sa mga kalipayan sa lawas, wala siya makakaplag og kalinaw. Apan sa dihang mibalik siya sa Dios, iyang giangkon: “Ang among kasingkasing dili makapahulay hangtod kini mopahulay Kanimo.” Nasabtan niya nga ang tanan walay kapuslanan gawas sa Dios, nga mao lamang ang tinuod nga pahulay sa kalag. Busa miingon siya: pangitaa ang usa ka kaayohan diin anaa ang tanang kaayohan—ang Dios.
Bisan si David, bisan pa sa iyang mga tanaman, lamian nga pagkaon, ug kalipay sa hari, wala gihapon makaplagan og kalipay. Ang tanang butang murag nagaingon kaniya: “Dili kami makahatag og kalipay kanimo. Asa man ang imong Dios?” Busa bisan sa iyang kadagaya, siya naghilak: “Ang akong mga luha nahimong akong pagkaon adlaw ug gabii” — Psalms.
Apan unsa kalipay ang ihatag sa Dios sa mga kalag nga matinud-anon nga nahigugma Kaniya! Si Francis of Assisi, bisan walay sapatos ug nag-antus sa katugnaw ug kagutom, nakasinati og paraiso samtang nagaingon: “Ang akong Dios ug ang tanan nako.” Si Francis Borgia, bisan matulog sa dayami, napuno sa kalipay nga dili na siya makatulog. Si Philip Neri, tungod sa daghang konsolasyon gikan sa Dios, nagaingon: “Ginoo, tugoti ko makatulog.” Si Francis Xavier, sa kainit sa iyang gugma, nagaingon: “Igo na, Ginoo, dili na makaya sa akong kasingkasing.” Ug si Teresa of Avila nag-ingon nga usa lamang ka tulo sa langitnong konsolasyon labaw pa sa tanang kalipayan sa kalibutan.
Tinuod, dinhi sa kinabuhi, bisan ang mga santos nagaantos gihapon, kay ang yuta mao ang dapit sa pagpaningkamot ug merito. Apan sumala kang Bonaventure, ang gugma sa Dios sama sa dugos nga naghimo bisan sa pinakapait nga butang nga matam-is. Ug sumala kang Bernard of Clairvaux, makita nato ang krus, apan dili nato makita ang kahumot sa grasya—ang mga kalipay nga espiritwal nga ginahatag sa Dios sa mga nahigugma Kaniya.
Busa unsa pa man ang atong gipangita? Mangadto kita kang Hesukristo nga nagaingon: “Umari kamo Kanako, kamong tanan nga gikapoy ug nabug-atan, ug papahulayon ko kamo” — Ebanghelyo ni Matthew. Ang kalag nga nahigugma sa Dios makasinati og kalinaw nga labaw pa sa tanang kalipay sa kalibutan.
“O tilawi ug tan-awa nga ang Ginoo matam-is,” nagaingon si David — Psalms. Sugdi ang pag-ampo adlaw-adlaw, pakig-istorya sa Dios, duol Kaniya—ug imong makita nga sa gamay nga oras nga imong igugol Kaniya, ihatag Niya kanimo ang kalipay nga dili mahatag sa kalibutan bisan pa sa tanang kalipay niini. Kay ang wala pa makatilaw, dili makasabut kon giunsa sa Dios paghatag og hingpit nga katagbawan sa kalag nga nahigugma Kaniya.
Mga Pagmahal ug Pag-ampo
O mahal kong Manunubos! unsaon ko pagpasabot nga hangtod karon buta pa diay ko—nga gibiyaan ko Ikaw nga walay kinutuban nga kaayo ug tuburan sa tanang kalipay—alang lamang sa makaluluoy ug lumalabay nga kahimut-an sa mga pagbati? Natingala ako sa akong pagkabuta, apan labaw pa gyud akong katingala sa Imong kalooy nga mapailubon kaayo nga nag-antus kanako.
Nagapasalamat ako Kanimo kay gipahibalo Mo na karon kanako ang akong kabuang ug ang akong obligasyon sa paghigugma Kanimo. Gihigugma ko Ikaw, O akong Hesukristo, sa tibuok kong kalag; apan buot ko pa gyud nga mas mapainiton ang akong gugma. Dugangi ang akong tinguha ug ang akong paghigugma. Ipahigugma pag-ayo ang akong kalag Kanimo—Ikaw nga hingpit nga kahigugmaon—Ikaw nga wala’y gipangbayaan aron madani ang akong gugma—Ikaw nga nagahandom pag-ayo sa akong gugma.
“Kon buot Ka, mahimo Mo akong hinloan” — Ebanghelyo ni Matthew. Ah, mahal kong Manunubos, hinloi ang akong kasingkasing gikan sa tanang mahugaw nga pagbati nga nakababag sa akong paghigugma Kanimo sa paagi nga akong gitinguha. Dili nako mahimo sa akong kaugalingon nga pasilaban ang akong tibuok kasingkasing sa gugma Kanimo aron wala nay lain nga higugmaon gawas Kanimo. Kinahanglan ko ang gahum sa Imong grasya—nga makahimo sa tanan.
Bulaga ako gikan sa tanang binuhat, kuhaa gikan sa akong kalag ang tanang pagbati nga dili alang Kanimo, ug himoa akong tibuok nga imoha. Labaw sa tanan, nagabasol ako sa tanang kasakit nga akong nahatag Kanimo. Nagbuot ako nga ihalad ang tanang adlaw sa akong kinabuhi sa Imong balaan nga gugma; apan ang Imong grasya lamang ang makahimo nga matuman ko kini.
Ihatag kanako, O Ginoo, kining grasya tungod sa dugo nga Imong giula alang kanako uban sa dako nga kasakit ug dako nga gugma. Himoa kini nga himaya sa Imong gahum—nga ang akong kasingkasing nga kaniadto puno sa mga pagbati sa kalibutan, karon mahimong nagadilaab sa gugma alang Kanimo, O walay kinutuban nga Kaayo!
O Inahan sa matahum nga gugma, O Mama Mary, pinaagi sa Imong mga pag-ampo, himoa nga ang akong tibuok kalag mosilaob usab, sama sa imoha, sa gugma sa Dios.
Image by Pixabay