Apan sumala ni Solomon, ang mga bahandi sa kalibutan dili lamang dili makapatagbaw sa kasingkasing, kondili mahimong tinubdan pa gayod sa kasakit ug kasamok sa espiritu: “Ug tan-awa, ang tanan kawalay kapuslanan ug kasamok sa espiritu” — Ecclesiastes. Alaot ang mga makasasala! Nangita sila og kalipay diha sa sala, apan kapaitan ug pagbasol ra ang ilang makita. “Pagkagun-ob ug kasubo anaa sa ilang mga dalan, ug ang dalan sa kalinaw wala nila hiilhi” — Psalms. Unsang kalinawa? “Walay kalinaw alang sa dautan,” nagaingon ang Ginoo — Libro ni Isaiah.
Una sa tanan, ang sala nagdala og kahadlok sa silot sa Dios. Ang tawo nga gilibotan sa kusgan nga mga kaaway dili makakaon o makatulog nga malinawon. Ug ang adunay Dios nga iyang kaaway, makatagamtam ba og pahulay? “Kahadlok alang sa nagabuhat og dautan” — Libro sa Proverbs. Kon ang tawo nga anaa sa kahimtang sa sala makadungog sa daguob sa dalugdog, nagkurog siya sa kahadlok. Bisan ang paglihok sa dahon makapahadlok kaniya. “Ang tingog sa kahadlok anaa kanunay sa iyang mga dalunggan” — Libro ni Job. Nagdagan siya bisan walay naggukod kaniya: “Ang dautan modagan bisan walay naggukod” — Libro sa Proverbs. Gigukod siya sa iyang kaugalingong sala. Human mapatay ni Cain ang iyang igsoon nga si Abel, miingon siya: “Bisan kinsa nga makakita kanako, mopatay kanako” — Libro sa Genesis. Gipasaligan siya sa Dios nga walay magdaot kaniya, apan bisan pa niana, nagpuyo siya nga murag maglalagi ug kanunay naglikay-likay. Ug kinsa man ang naggukod kaniya gawas sa iyang kaugalingong sala?
Ang sala nagdala usab og pagbasol sa konsensya—ang mapintas nga ulod nga walay hunong sa pagngutngot sa kalag. Kon ang makasasala moadto sa pista, sa dulaanan, o sa lugar sa kalingawan, ang iyang konsensya moingon: kaaway ka sa Dios; kon mamatay ka diha sa sala, asa ka padulong? Ang pag-antos tungod sa pagbasol sa konsensya grabe kaayo bisan pa niining kinabuhia, nga aron makalingkawas niini, ang uban misuway pa gani og pagpakamatay. Giingon nga adunay usa ka tawo nga nakapatay og bata; aron malikayan ang kasakit sa iyang konsensya, misulod siya sa monasteryo; apan kay wala gihapon siya makakaplag og kalinaw, mitug-an siya sa hukom ug gisilotan og kamatayon.
Unsay kahimtang sa kalag nga walay Dios? Gitandi kini sa Espiritu Santo sa dagat nga ginapalid sa bagyo: “Ang mga dautan sama sa mabangis nga dagat nga dili makapahulay” — Libro ni Isaiah. Kon ang usa ka tawo dad-on sa konsiyerto o sa sayawan apan bitayon nga nagbitay paubos ang ulo, makalingaw ba siya? Mao kana ang kahimtang sa tawo nga nagtagamtam sa mga butang sa kalibutan apan walay Dios: ang iyang kalag murag nabali-baliktad. Makakaon siya, makainom, makasayaw; makasul-ob og mahalong bisti; makab-ot ang dungog ug bahandi; apan dili gayod siya makabaton og kalinaw. Walay kalinaw alang sa dautan. Ang Dios lamang ang naghatag og kalinaw, ug ihatag Niya kini sa Iyang mga higala, dili sa Iyang mga kaaway.
“Ang mga bahandi sa yuta,” nagaingon si Vincent Ferrer, “dili mosulod sa kalag. Mga tubig kini nga dili motuhop sa dapit nga giuhaw.” Ang makasasala makasul-ob og mahalong bisti ug mahalong alahas; makatagamtam sa pagkaon sumala sa iyang gusto; apan ang iyang kalag mapuno sa tunok ug kapaitan. Busa bisan pa sa iyang bahandi ug kalipayan, makita siya nga walay kalinaw ug dali masuko sa matag pagsupak. Ang nahigugma sa Dios modawat sa kabubut-on sa Dios bisan sa kalisdanan ug makabaton og kalinaw; apan ang nagapuyo nga supak sa kabubut-on sa Dios dili makapahiuyon niini, busa walay paagi sa pagpakalma sa iyang kalag. Ang alaot nga tawo nag-alagad sa yawa—usa ka malupigon nga ginoo nga mobayad kaniya og kapaitan ug kasakit.
Ang pulong sa Dios dili gayod mapakyas: “Kay wala ka mag-alagad sa Ginoo nga imong Dios uban sa kalipay ug pagmaya, mag-alagad ka sa imong kaaway sa kagutom, kauhaw, kahubo, ug kakulang sa tanang butang” — Libro sa Deuteronomy. Unsang pag-antos ang maagian sa mapanimaloson human nila mabuhat ang ilang kasuko? Sa dili putli human makab-ot ang ilang dautang tinguha? Unsang kasakit ang giantos sa ambisyoso ug sa hakog? Oh, pila ka mga tawo nga kon ang ilang pag-antos alang sa Dios pareho kadako sa ilang pag-antos aron madala ang ilang kaugalingon sa kalaglagan, mahimo unta silang dagkong mga Santos!
Mga Pagmahal ug Pag-ampo
O akong kinabuhi nga nausik! O Dios ko! kon sa pag-alagad Kanimo giantus ko ang mga kasakit nga akong giantos sa paglapas Kanimo, pila na unta karon ang akong mga merito nga natigom alang sa Paraiso! Ah, Ginoo ko! alang sa unsa ko man gibiyaan Ikaw ug nawad-an sa Imong grasya? Alang lamang sa makahilo ug lumalabay nga mga kalipayan nga sa dihang natagamtam na, dayon ra usab nangahanaw ug mibiya sa akong kalag nga puno sa tunok ug kapaitan.
Ah, akong mga sala, gidumtan ko kamo, gitunglo ko kamo sa makadaghan. Gidayeg ko ang Imong kalooy, O Dios ko, nga mapailubon kaayo nga nag-antus kanako. Gihigugma ko Ikaw, O akong Magbubuhat ug Manunubos, nga naghatag sa Imong kinabuhi alang kanako; ug tungod kay gihigugma ko Ikaw, nagabasol ako sa tibuok kong kasingkasing sa paglapas Kanimo.
Dios ko, Dios ko! nganong nawala ko Ikaw? Unsay gipuli ko Kanimo? Karon nasabtan ko ang kadautan nga akong nabuhat; ug nagbuot ako nga mawad-an sa tanan, bisan sa kinabuhi pa, kaysa mawad-an sa Imong gugma.
Hatagi ako og kahayag, O Amahan nga Walay Katapusan, tungod kang Jesus Cristo; ipaila kanako ang Imong pagkagamhanan ug ang kawalay pulos sa mga butang nga ginapakita sa mga yawa aron mailad ako ug mawad-an sa Imong grasya. Gihigugma ko Ikaw, apan buot ko pang dugangan ang kainit sa akong gugma. Itugot nga Ikaw lamang ang akong hunahuna, ang akong tinguha, ang akong gugma.
Naglaum ako sa tanan gikan sa Imong kaayo pinaagi sa mga merito sa Imong Anak. Maria, akong Inahan, tungod sa gugma nga Imong ginabati kang Jesus Cristo, nagapakilooy ako Kanimo nga pangayoa alang kanako ang kahayag ug kusog aron makaalagad ug makahigugma Kaniya hangtod sa kamatayon.
Image by Stefan Keller from Pixabay